Het stille verdriet

Geboren maar niet gewild ......
hoe pijnlijk moet dat zijn.
Het verlangen naar geen pijn,
het verstoten niet gestild.
Je hele leven meegedragen,
hoe velen weten, voelen, dat...
Steeds weer die tomeloze vragen,
in je ziel verstopt als een schat.

Niet over praten, niet bekend maken
hoe vaak heeft men het beschimpt.
Om het verdriet niet nog meer te raken
zorg dat je het verbergt, het bekrimpt.
Vecht verder door het leven,
maak van elke dag een feest.
Een lach genegenheid en kracht geven.
aan een ieder die er naar smacht het meest.
De grootste weelde in dit leven,
is liefde geven van hart tot hart.
Aan mens, dier, planten en alles om je heen,
dat ledigt de smart en houd je op de been.